Με αφορμή την «Ηλεκτρονική Αθηνών»

Με το πιο πρόσφατο παράδειγμα, αυτό της “Ηλεκτρονικής Αθηνών” που έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά ίδιων περιστατικών, θυμηθήκαμε την περίπτωση των συναδέλφων της Alapis οι οποίοι από το Νοέμβρη του 2012 ακόμα δεν έχουν πάρει τις αποζημιώσεις και τα δεδουλευμένα τους.

Όλα αυτά τα περιστατικά, μόνο τυχαία δεν είναι ούτε και οφείλονται σε κάποιου είδους θεομηνία ή στην προβληματική προσωπικότητα κάποιου εργοδότη, τη «λαμογιά» όπως συνηθίζεται να ονομάζεται, εξάλλου μιλάμε για απρόσωπες Ανώνυμες Εταιρείες, μεγάλες δηλαδή επιχειρήσεις όλων των κλάδων, της βιομηχανίας, του εμπορίου κλ.

Τα ίδια ακριβώς συνέβησαν και στην Αλάπις με τη διαφορά πως οι συνάδελφοι εκεί κινητοποιήθηκαν, αν και κάπως αργά σε σχέση με την κατάσταση όπως διαμορφωνόταν, οργάνωσαν την αντίδραση τους και απόφυγαν όπως σχεδίαδε η επιχείρηση την ένταξη στο άρθρο 106, κομμάτι παλιότερης από τα μνημόνια αντεργατικής νομοθεσίας, που θα τους κρατούσε ομήρους της Αλάπις ως σήμερα και τέλος πάλαιψαν να κρατηθεί η επιχείρηση σε λειτουργία αντίθετα με τους σχεδιασμούς της εργοδοσίας.

 

C360_2012-12-18-12-18-52.jpg
Από την 5ήμερη απεργία των εργαζομένων της Alapis:Αποκλεισμός των εγκαταστάσεων στη Θεσσαλονίκη

Όπως σημείωναν τότε οι ταξικές δυνάμεις στο σωματείο εργαζομένων (Αγωνιστική Συσπείρωση Εργαζομένων Αλάπις):

“Προς την εταιρεία ΑΛΑΠΙΣ και κάθε εμπλεκόμενο υπέρ των τακτικών και των σχεδιασμών της,

Σας ενημερώνουμε πως η απέλπιδα προσπάθεια  να μας μαντρώσετε στο αρθρο 106 με ότι αρνητικό αυτό συνεπάγεται για εμάς, έχει έτσι κι αλλιώς απέναντι της το σύνολο των εργαζομένων, εργαζόμενους τους οποίους όχι μόνο ουδέποτε υπολογίσατε αλλά προσπαθείτε με κάθε μέσο παρασύρετε συνεχώς ώστε να συμβιβαστούν στο «μη χειρότερο» και να συναινέσουν σε αποφάσεις εις βάρος τους. Υπολογίζετε λάθος, για άλλη μια φορά. Οι διάφοροι εγκάθετοι, διευθυντές κλ τους οποίους παρασκηνιακά στηρίζετε με κάθε τρόπο, έχουν ήδη απομονωθεί στη συνείδηση των εργαζομένων και όπως θα διαπιστώσετε στο εξής, θα μας βρείτε αποφασιστικά απέναντι σας Εργάτες υπάλληλους, ιατρικούς επισκέπτες σε όποια εταιρεία ή τμήμα του ομίλου ανήκουμε.

Καλούμε σε άμεση κινητοποιήση τους εργαζόμενους ώστε να απαντήσουμε δυναμικά. “

Αρκετό καιρό πριν την πλήρη εκδήλωση της καπιταλιστικής κρίσης σε όλη της τη βαρβαρότητα, πριν από τα μνημόνια και τα φληναφήματα περί «οικονομικής κατοχής» πάνω στα οποία έχτισαν πολιτικές καριέρες κάμποσοι μαϊντανοί, η Αλάπις αποτέλεσε το εργαστήριο εφαρμογής όλης της αντεργατικής νομοθεσίας της ΕΕ και των κυβερνήσεων με τις μειώσεις μισθών, τις ελαστικές σχέσεις εργασίας, τις διαθεσιμότητες κτλ με πρόσχημα τη διάσωση της επιχείρησης.

Εκτός από την ίδια την εργοδοσία, είχαν να αντιπαλέψουν με την πλειοψηφούσα παράταξη στο σωματείο τους η οποία προσπάθησε σε κρίσιμες στιγμές να τους παγιδέψει είτε καλύπτοντας τις λεγόμενες «οικειοθελείς αποχωρήσεις» θύματα της οποίας έπεσαν οι μισοί συνάδελφοι από τους 700 που είχαν απομείνει αφού μέρος μόνο των συμφωνημένων πήραν, είτε με την θετική αποδοχή για την ένταξη στο άρθρο 106. Η καθαίρεση των δυνάμεων αυτών αποφεύχθηκε μόνο από την πτώχευση της εταιρείας ενώ οι συνάδελφοι βρισκόταν στη διαδικασία συλλογής υπογραφών για να τους πετάξουν από το σωματείο.

Εκφράστηκε επίσης η άποψη από μερίδα συναδέλφων βασιζόμενη στη λογική της «νομιμότητας» και του περίφημου «κράτους δικαίου» πως θα βοηθούσε την υπόθεση των εργαζομένων η προσφυγή στους παράγοντες της κυβέρνησης. Στα πλαίσια αυτά κανονίστηκε συνάντηση με τον υπουργό εργασίας στην Αθήνα αλλά και με τον υπουργό Μακεδονίας-Θράκης στη Θεσσαλονίκη από όπου παρουσιάζουμε το σχετικό υπόμνημα:

«Προς την κυβέρνηση και τους αρμόδιους υπουργούς

Κύριοι,

Οι εργαζόμενοι της Αλάπις βιώνουμε μαζί με χιλιάδες άλλους εργαζόμενους, του κλαδου μας μα και όλων των κλάδων, τις συνέπειες μιας κρίσης για την οποία δεν είμαστε υπεύθυνοι, μα καλούμαστε να υποστούμε τις συνέπειες.

Είμαστε όμηροι των σχεδιασμών και των σκοπιμοτήτων της εργοδοσίας για τουλάχιστον ένα χρόνο, σε μια εταιρεία που απασχολούσε εξειδικευμένο και άριστο προσωπικό με διάθεση και ανάγκη να εργαστεί.

Εδώ και έξι μήνες, εργάτες, υπάλληλοι και ιατρικοί επισκέπτες, ακόμα και οι απολυμένοι συνάδελφοι μας ,παραμένουμε απλήρωτοι. χωρίς να έχουμε άλλο τρόπο για να επιβιώσουμε εμείς και οι οικογένειες μας, ενώ υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να μείνουμε ανασφάλιστοι.

Δεν είμαστε επαίτες για να ικανοποιηθούμε με τα ψίχουλα των επιδομάτων, που εξάλλου ούτε να καλύψουν μέρος των αναγκών μας δεν φτάνει,

πόσο μάλλον να πληρώνουμε τα χαράτσια που κάθε τόσο η κυβέρνηση σας και οι προηγούμενες ,επιβάλλουν.

Η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο γιαυτό απαιτούμε άμεσες λύσεις:

-Να υποχρεωθεί η εταιρεία να καλύψει τις υποχρεώσεις της απέναντι μας

-Να βοηθηθούν οι συνάδελφοι μας που αντιμετωπίζουν σοβαρότατα προβλήματα, δηλαδή να γίνει ρύθμιση των δανείων τους και να απαλλαγούν από το τέλος ακινήτων που εισπράτεται από τη ΔΕΗ αλλά και από κάθε έκτακτη και τακτική , νέα ή παλιά, τέτοιου είδους υποχρέωση.

-Να αναλάβει το υπουργείο εργασίας τις ευθύνες του και να βοηθήσει οικονομικά τους εργαζόμενους.

Η υπομονή μας εξαντλήθηκε

Εργαζόμενοι Αλάπις-Τμήμα Β.Ελλάδας»

συνθεση4.jpg
Από την κινητοποίση στο Υπ. Μακεδονίας-Θράκης

΄Οπως είναι ευνόητο ο μεν υπ.ΜΑΚ.-Θ δήλωσε «αναρμόδιος» ο δε υπουργός εργασίας απλώς απάντησε πως το υπουργείο το μόνο που έχει να κάνει είναι να δει αν τηρείται η νομοθεσία (!) η οποία προφανώς επιτρέπει να εργαζόμαστε απλήρωτοι αλλά προβλέπει ποινές όταν δεν πληρώνουμε τον ΕΝΦΙΑ.

Να αναφέρουμε επίσης μια που πιάσαμε το ζήτημα πως η εργοδοσία υποδέχτηκε με χαρά τον τότε αντιπολιτευόμενο κ. Τσίπρα ως αρχηγό κόμματος αλλά αρνήθηκε κατηγορηματικά να επιτρέψει ανάλογη επίσκεψη στα γραφεία στη Θεσσαλονίκη του τότε γραμματέα του Εργατικού Κέντρου Σ. Ζαρριανόπουλου εκλεγμένου με τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ.

Τελικά οι πιο τυχεροί από τους συναδέλφους αποδείχτηκαν εκείνοι που ανήκαν στην συγχωνευμένη στην Αλάπις Santa Pharma οι οποίοι πήραν τις αποζημιώσεις και τους μισθούς που τους όφειλαν εξαιτίας του γεγονότος ΚΑΙ ΜΟΝΟ πως Η ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΕΝ ΕΝΤΑΧΘΗΚΕ στο άρθρο 106 χάρη στον αγώνα των εργαζομένων.

Πολλά συμπεράσματα μπορούν να βγάλουμε συνάδελφοι από τους αγώνες που έγιναν στην Αλάπις , τα κύρια όμως πιστεύουμε πως είναι τα εξής:

  • Πρώτα από όλα πως η εργοδοσία πάντοτε φροντίζει να εξασφαλίσει μόνο το συμφέρον της πάντα σε βάρος των εργαζομένων τους οποίους δεν θα διστάσει καθόλου να πετάξει σαν στημένες λεμονόκουπες.
  • Μόνο με σταθερό ταξικό προσανατολισμό και οργάνωση μπορούν να εξασφαλίσουν οι εργαζόμενοι τα δικαιώματα τους και πως τελικά,
  • Στα πλαίσια αυτού του οικονομικού συστήματος οι εργαζόμενοι θα πληρώνουν πάντα τα κέρδη των εργοδοτών αλλά και τις ζημιές τους όταν ξεσπάει κρίση με την κάλυψη της νομοθεσίας αυτού του κράτους που λέγεται αστικό και των θεσμών του
DSC08985.JPG
Από εξόρμηση ιατρικών επισκεπτών της Αλάπις στο Ιπποκράτειο νοσοκομείο Θεσσαλονίκης

Κλείνοντας παραθέτουμε την τοποθέτηση των ταξικών δυνάμεων στην ταραχώδη εκείνη συνέλευση των εργαζομένων της Αλάπις με θέμα την αποδοχή ή όχι της ένταξης στο άρθρο 106 από τη μεριά των εργαζομένων:

“Η ανάρτηση του άρθρου 106 στον ιστότοπο του σωματείου(ΣΣ εννοεί το μπλογκ του Σωματείου εργαζομένων της Αλάπις) από μόνη της δεν λέει τίποτα ούτε για τους σκοπούς της εργοδοσίας, ούτε για το μέλλον των εργαζόμενων αν δεν συνδυαστεί με το διαβόητο δικόγραφο την επιχειρηματολογία δηλαδή της αίτησης της εταιρείας προς το δικαστήριο για την υπαγωγή στο εν λόγω άρθρο. Αυτό είναι ενδεικτικό της λογικής με την οποια ορισμένοι αντιλαμβάνονται το καθήκον τους ως συνδικαλιστικό όργανο: Έπρεπε να αναρτηθεί τουλάχιστον, και το μέρος εκείνο του δικόγραφου που αφορά τους σχεδιασμούς της εταιρείας για τους εργαζόμενους για να ενημερωθούν ολοκληρωμένα, όπως έγινε  στη Β. Ελλάδα. Αναφέρεται στο δικόγραφο, για παράδειγμα, πως η εταιρεία σκοπεύει σε αύξηση του κύκλου των εργασιών της, παρόλη τη μείωση του προσωπικού κατά 135 άτομα, κίνηση που εξαλλου δεν απαγορεύει οι απολυμένοι να είναι τελικά περισσότεροι καθώς όπως σημειώνεται παρακάτω σχεδιάζεται μείωση κατά 7 εκατομμύρια του λεγόμενου «κόστους μισθοδοσίας». «Ούτε λέει και τίποτα για τους εργαζόμενους της Σαντα/Σαμπρουκ κτλ που στο δικόγραφο αναφέρονται ως εγγυήτριες εταιρείες.

Οι εργαζόμενοι,  καλούμαστε να βγάλουμε συμπεράσματα από την μέχρι τώρα εξαιρετικά αρνητική εμπειρία μας από την εταιρεία σχετικά με τις προθέσεις και τις μεθόδους της. Δεν έχουμε να περιμένουμε παρά το χειρότερο από  τους σχεδιασμούς της. Τα υπέρογκα χρέη που η ίδια η εργοδοσία δημιούργησε, τη δήθεν δυσκολία που αντιμετωπίζει να λειτουργήσει για την οποία έτσι κι αλλιώς καθόλου δεν ευθυνόμαστε εμείς, είναι αυτά που επικαλείται για να πετύχει την ένταξη της στο αρθρο. Το έχουμε ξαναπεί: Αν τα συμφέροντα μας δεν ταυτίζονται-και στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν ταυτίζονται σίγουρα- με αυτά της εργοδοσίας τόσο το χειρότερο για την εργοδοσία. Αν η εταιρεία θέλει να οδηγηθεί στην πτώχευση για δικούς της λόγους,λίγο πολύ προφανείς, ας δοκιμάσει να το κάνει,  πρέπει να μας βρει αποφασιστικά απέναντι της. Ανάλογα παραδείγματα υπάρχουν, όπου ο εργοδότης αφού πλούτισε από τη δουλειά των εργαζόμενων βάρεσε κανόνι για να συνεχίσει τις δραστηριότητες του όπου και σε όποιον κλάδο έκρινε ως συμφερότερο, αφήνοντας πίσω εργάτες και υπάλληλους που δεν αντέδρασαν, απλήρωτους, μετέωρους πάνω από την άβυσσο της ανεργίας, κατά κανόνα μάλιστα επιρρίπτοντας με θράσσος τις ευθύνες σε αυτούς.

Η ένταξη στο αρθρο 106 μας καθιστά όμηρους για άλλη μια φορά των προθέσεων της εταιρείας. Πρώτα απ όλα πετάει στο δρόμο 135 ανθρώπους χωρίς να σημαίνει ότι θα σταματήσει εκεί. Δεν εξασφαλίζει τα δεδουλευμένα, ούτε εξασφαλίζει πως θα πληρωνόμαστε. Στην ουσία θα ζήσουμε μια κατάσταση ανάλογη ,αλλά πολύ χειρότερη, με εκείνη της περιόδου πριν τις μαζικές απολύσεις, αν παραδοθούμε στις διαθέσεις της εταιρείας. Μία κατάσταση όπου κάθε λογής καλοπροαίρετοι και εγκάθετοι της εργοδοσίας και των «καλών» τους προθέσεων υποστηρίζοντας την ένταξη στο άρθρο, θα αποπειραθούν να μας χωρίσουν σε «αποχωρούντες» και «εναπομείναντες» χωρίς όπως αναφέρθηκε πιο πάνω να εξασφαλίζουν ούτε τις αποζημιώσεις στη μία περίπτωση ούτε τους μισθούς στην άλλη.Εχει ήδη συμβεί με τις μαζικές απολύσεις όπου αντί η πλειοψηφία του ΔΣ του σωματείου να πάρει ξεκάθαρη θέση κατά των απολύσεων, αναλύοντας το διαφαινόμενο σχέδιο για απαξίωση των θέσεων εργασίας και άρα τη μείωση τους, αλλά και όπως φάνηκε την-από τότε-μεθόδευση προς τον πτωχευτικο κώδικα (είτε μέσω αρ. 99, είτε του 106)αντίθετα, πάλαιψε ως την ύστατη στιγμή να «βοηθήσει» δήθεν αυτούς που «ήθελαν» να αποχωρήσουν, αρωγός ουσιαστικά στην προσπάθεια της εργοδοσίας να ξεφορτωθεί σαν σκουπίδια τους εργαζόμενους.

Το ίδιο θα γίνει και τώρα: Η παρέμβαση υπερ της ένταξης κι εδώ πρέπει το ΔΣ του σωματείου(ΣΣ εννοεί το Σωματείο Εργαζομένων της Αλάπις) να τοποθετηθεί με σαφήνεια,  σημαίνει όλα αυτά που έχουν επισημανθεί από τους ειδικούς νομικούς, αλλά και  την εμπειρία που υπάρχει από ανάλογες περιπτώσεις. Η ένταξη στο 106 θα γίνει η εφιαλτική πραγματικότητα στην οποία θα κληθούμε να ζήσουμε το επόμενο διάστημα-έως και χρόνια-χωρίς καμία απολύτως εξασφάλιση παρά τις πομπώδεις εξαγγελίες στις οποίες μας έχουν συνηθίσει ορισμένοι, στη λογική πως το συμφέρον μας ταυτίζεται με αυτό της εργοδοσίας, σημαίνει κυρίως πως πρέπει να υπομείνουμε και αυτό τον εξευτελισμό,  μα και την έλλειψη χρημάτων, διακινδυνεύοντας την επιβίωση των ίδιων των οικογενειών μας. Αρα η παρέμβαση κατά της ένταξης αποτελει μονόδρομο και είμαστε σαφώς κατά. Ουδετερότητα για εμάς δεν υφίσταται: Ουδετερότητα σημαίνει πως αφήνουμε την τύχη μας στα χέρια των τραπεζών,πιστωτών και λοιπων που σαν τα κοράκια θα πέσουν να κατασπαράξουν ότι μπορούν, ενώ, προφανώς, τους συμφέρει εταιρεία με λίγους ή κανέναν εργαζόμενο και κατά το δυνατόν απλήρωτο ή χωρίς αποζημίωση γι αυτούς που προσδοκούν απερίσκεπτα σε νέο κύμα «οικιοθελών» απολύσεων. Αν χρειαστεί λοιπόν, και οι τράπεζες θα μας βρουν απέναντι.

Για τα δεδουλευμένα: Πρέπει άμεσα να ξεκινήσουν ομαδικές αγωγές. Εννοείται πως κανένα πρόσφορο νομικό μέσο δεν θα αφήσουμε αχρησιμοποίητο, όταν ο χρόνος είναι κατάλληλος. Οι συνάδελφοι της Θεσσαλονίκης και σε αυτό είναι πρωτοπόροι, όπως και στην ενημέρωση τους που ήταν αναλυτικότατη και πληρέστατη. Τίποτα δεν αφέθηκε στην τύχη, συσπειρωθηκαν πάλαιψαν και θα το παλαίψουν κλείνοντας τ αυτιά στις σειρήνες των καλοθελητών.Με την ευκαιρεία, ζητάμε με τον πιο έντονο τρόπο, η άποψη τους  και λόγω της οικονομικής αδυναμίας τους να βρίσκονται εδώ αλλά και λόγω της συνεπούς αγωνιστικής και συναδελφικής τους στάσης δίπλα σε όλους μας, να λαμβάνεται υπ όψιν σαν να είναι παρόντες.

Ο δρόμος μπροστά θα είναι ανηφορικός και κακοτράχαλος. Θα απαιτηθούν αγώνες, θα χρειαστεί να αισθανθεί η εργοδοσία αφόρητη την πίεση μας έτσι ώστε μπροστά στην ατσαλωμένη μας αποφασιστικότητα να υποχωρήσει, να μπεί επιτέλους σε λειτουργεία όπως μπορεί άμεσα να πράξει, και να μην αφήσουμε κανέναν να μας παραπλανά για το αντίθετο, για να εξασφαλιστούν οι θέσεις εργασίας μας, το μεροκάματο μας. 

Την εταιρεία δεν θέλουμε και δεν την οδηγούμε εμείς,εργάτες,υπάλληλοι,ιατρικοί επισκέπτες στην πτώχευση.Εμείς δεν έχουμε άλλο μέσο για να ζήσουμε. Την πτώχευση τη σχεδιάζουν από καιρό οι ίδιοι που πλούτισαν απ τη δουλειά μας και οφείλουμε στις οικογένειες μας να τους χαλάσουμε τα σχέδια όπως οφείλουμε και να παραμερίσουμε όλους εκείνους  που θα θελήσουν άλλη μια φορά, να μας σταθούν εμπόδιο με τα ωραία ψέμματα τους , πάντα για το «καλό μας». Ενα  καλό κάλπικο που μας υπόσχονται γι αντάλλαγμα, αν συναινέσουμε στο θάνατο μας.

Καμιά συναίνεση, κανένας συμβιβασμός!

Αγωνιστική Συσπείρωση Εργαζομένων Αλάπις.”

 

 

Advertisements